Φτάνει όμως, σκέφτηκε, φρενάροντας τους λογισμούς του. Δεν χρειάζεται να τα αναλύω άλλο. Ό,τι και όσα αν έκανε, όσο φοβερά και αν ήταν, ο νεκρός δεδικαίωται. Ας ευχηθώ μόνο ότι εκεί επάνω μπορεί να βρει τη συγχώρηση, που το Ευαγγέλιο αναφέρει, όσο και αν προσωπικά δεν συμφωνώ.

Πάντως οι υπάλληλοί σου, το παπαδαριό, όταν ψέλνουν τη νεκρώσιμη ακολουθία, αυτά τα λόγια σου απευθύνουν: «τον κεκοιμημένον δούλον σου ανάπαυσον, παρορών αυτού πάντα τα εγκλήματα».

Θες να τους ακούσεις; Δεν θες; Θεός είσαι και πράξε όπως σου αρέσει και ό,τι σε βολεύει. Θες να τον συγχωρήσεις; Θες να τον τιμωρήσεις; Θες να του δώσεις και βραβείο; Εσύ ξέρεις.

Πάντως, αν προβληματίζεσαι με ποιον τρόπο θα τον τιμωρήσεις, σου έχω μια πρόταση ιδιαίτερα προωθημένη. Βάζε τον να παίζει ασταμάτητα μπριτζ κι εκείνος να βρίσκεται πάντα στη θέση του μορ.