Η Ελληνική Μυθολογία αποτελεί συγχρόνως κοσμολογίαν - φιλοσοφίαν - Ιστορίαν, έως επιστήμην και Τέχνην. Δεν έχει καμμίαν σχέσιν με αυτό το οποίον σήμερα ονομάζομε θρησκείαν. Η θρησκεία αποτελείται από δύο ουσιαστικά στοιχεία, το δόγμα, ένα σύνολον αντιλήψεων καθωρισμένων και αμετάκλητων, και την λατρείαν, την πρακτικήν εφαρμογήν του δόγματος με καθωρισμένον επίσης τελετουργικόν. Στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτε, το οποίον θα μπορούσε να ομοιάζει με επίσημον δόγμα. Θρησκεία ανεγνωρισμένη από το κράτος δεν υπήρχε. Οι Έλληνες δεν είχαν ποτέ αυτό που οι άλλες αρχαίες κοινωνίες, αλλά και οι σημερινές, έχουν συλλάβει και εφαρμόσει με το όνομα ή την μορφήν της ανεγνωρισμένης από το κράτος θρησκείας. Κατά τον Ηρόδοτον ο Έλλην "έκλινε περισσότερον προς την γνώσιν και ολιγώτερον προς την άλογην πίστιν". Λογικός και στοχαστικός ο Έλλην δεν παραδέχεται τίποτε, το οποίον δεν μπορεί να επεξεργασθή και να κατανόηση με το λογικόν του. Με την Μυθολογίαν του λοιπόν προσπαθεί να κατανόηση και να ερμηνεύσει, κωδικοποιημένα όμως, το νοητόν και αισθητόν σύμπαν, το οποίον τον περιβάλλει, την προέλευσιν του ανθρώπου.