ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΒΕΝΕΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ 18ΟΣ-19ΟΣ ΑΙΩΝΕΣ

Ερευνώντας αρχειακό υλικό για τη συγγραφή μελέτης για την ιερά μονή της Αγίας Τριάδας (1699) στο Λειβάρτζι, εντόπισα μεταξύ αυτών και ορισμένα έγγραφα που αναφέρονταν στο παλαιό σχολείο του Λειβαρτζίου. Αυτό με ώθησε, τελειώνοντας τη μελέτη του μνημείου, να προχωρήσω την έρευνά μου και στην έκδοση μονογραφίας σχετική με τη λειτουργία του παλαιού αυτού σχολείου. Αξιοποίησα τα ιστορικά αρχεία τα σχετικά με το κοινό σχολείο, το οποίο λειτουργούσε από το 1700 στον ιστορικό χώρο του μοναστηριού και έφθασε μέχρι το 1840, αναφέροντας και επισημαίνοντας όσα προβλήματα τοπικά και εθνικά μπόρεσα να επισημάνω μέσα από τα ανέκδοτα έγγραφα. Αυτή την εποχή το ελληνικό κράτος δεν είχε ακόμη πλήρως διαμορφωθεί και πολύ περισσότερο ο συγκεκριμένος χώρος της παιδείας, όπου επιβάλλονταν συνεχείς αναδιαμορφώσεις. Επιμένω ιδιαίτερα στο εκπαιδευτικό πλαίσιο της εποχής, όπως και στις διαπροσωπικές σχέσεις διδασκάλων και τοπικής κοινωνίας, στα προβλήματα συμπεριφοράς και συνεργασίας (κυρίως διενέξεις για οικονομικές διαφορές), τα οποία έχουν δημιουργηθεί και διχάζουν τους κατοίκους, αλλά επίσης και σε θέματα τα οποία προβληματίζουν τους κρατικούς φορείς. Τέλος αναφέρομαι και στο υπάρχον μέχρι σήμερα σχολείο που έχει κτιστεί από το κληροδότημα του Λειβαρτζινού ευεργέτη Σπυρίδωνος Σακελλαρίου (το 1856). Το όλο πλέγμα της λειτουργίας του πρώτου σχολείου στο Λειβάρτζι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς οι τοπικές κοινωνίες συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό πλαίσιο της εποχής, αντικατοπτρίζοντας παράλληλα τις διενέξεις, τις προκλήσεις και τις προόδους στην αναζήτηση γνώσης και πολιτιστικής ταυτότητας κατά τον 18ο και 19ο αιώνα στην Ελλάδα.