Το βράδυ της πρεμιέρας η πρωταγωνίστρια του θεάτρου βρίσκεται δολοφονημένη μέσα στο καμαρίνι της. Το καμαρίνι είναι κλειστό από μέσα και καμία άλλη είσοδος ή έξοδος δεν υπάρχει.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ;
Ο πλούσιος εραστής ;
Ο άνθρωπος που τον κατέστρεψε ;
Η ηθοποιός που ζηλεύει ;
Η γυναίκα που της έκλεψε τον έρωτα ;
Ο άνθρωπος που ήθελε να σώσει την αγάπη του ;
Ή κάποιος άλλος που η σκιά του πλανάται σ’ ολόκληρο το Θέατρο ;»

ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ η δημοσίευση στην εφημερίδα Απογευματινή τη Δευτέρα 22 Νοεμβρίου του 1954. Ο Μαρής παίζει με τη δημοφιλία τού θεάτρου και του συναρπαστικότερου μυστηρίου των αστυνομικών ιστοριών, το γρίφο του κλειστού δωματίου. Παίζει με την πλαστοπροσωπία και τους δωσίλογους της Κατοχής. Παίζει όμως κυρίως με την «καθημερινότητα» που κερδίζει έδαφος, απομακρυνόμενη από το πρόσφατο τότε, πολιτικά ζοφερό παρελθόν.

Η πόρτα στο καμαρίνι της πρωταγωνίστριας ήταν κλειδωμένη από μέσα κι εκείνη δεν απαντούσε. Καλείται η αστυνομία, ο Μπέκας καταφθάνει σε ένα τέταρτο, ένας αστυφύλακας σπάει την πόρτα, μέσα η ηθοποιός είναι νεκρή, κάποιος την έχει μαχαιρώσει. Αρχίζουν ανακρίσεις. Παράλληλα, συμμετέχει στην έρευνα ο δημοσιογράφος Μακρής.

Στη σκηνογραφία της υπόθεσης θα «παίξουν» επιπλέον τα Σεπόλια στην Αθήνα, η συνοικία Ταμπάκικα στη Λάρισα κι ένα εξοχικό καφενεδάκι στο Μπαχτσέ Τσιφλίκ στη Θεσσαλονίκη.

Ο Μαρής θα προσθέσει έτσι τον εαυτό του, από την αρχή της συγγραφικής σταδιοδρομίας του, στο πάνθεον των συγγραφέων που τιθάσευσαν επιτυχώς το μυστικό του «κλειστού δωματίου».