Ο τόμος συστήνει τον Σωτήρη Δημητρίου ως κλασικό συγγραφέα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Κλασικό με την έννοια, κυρίως, μιας καθαρόαιμης λογοτεχνίας που ακουμπά με ευαισθησία και γνώση στα ανθρώπινα χωρίς να εξαρτάται από τις εποχές.

Ο ιδιόμορφος πεζογραφικός του κόσμος, χωρίς να απορρίπτει τον ρεαλισμό, είναι ένας αποκλίνων κόσμος. Γλωσσικά, θεματικά και αφηγηματικά παρεκκλίνει από τις νόρμες, με τη λοξή συγγραφική ματιά του να φωτίζει τον πυρήνα των ανθρώπινων παθών, να στρέφεται με ένταση στις σκοτεινές και παράδοξες πλευρές της περιπέτειας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Περιθωριακοί ήρωες, αδύναμοι και λαϊκοί άνθρωποι, εργάτες, γυναίκες, επαρχιώτες, μετανάστες, φυγάδες, σωματικά ανάπηροι, ψυχικά διαταραγμένοι, έκκεντροι και απόβλητοι, προσεγγίζονται από τον συγγραφέα με αγάπη και κατανόηση.