Αν υπάρχει κάτι που έμαθα από τις ιστορίες του βιβλίου, κι αυτό ισχύει εξίσου και για τη δική μου ζωή, είναι πως ο έρωτας και η συντροφικότητα δεν είναι σταθερά μεγέθη.

Καμιά σχέση δε μένει αλώβητη από τον χρόνο, τις μετατοπίσεις, τις εσωτερικές και εξωτερικές κρίσεις. Κι όμως, αυτή η ευθραυστότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι η ζωντάνια της σχέσης, η δυνατότητά της να αλλάζει, να διαπραγματεύεται, να αναγεννάται.

Η συντροφικότητα δεν μας ζητά να είμαστε τέλειοι.
Μας ζητά να είμαστε παρόντες.
Να ακούμε, να κατανοούμε, να αντέχουμε τη δυσκολία, να μοιραζόμαστε τη χαρά, να επικοινωνούμε την αλήθεια μας όσο πιο καθαρά μπορούμε.

Γιατί εν τέλει ο αγώνας για τη συντροφικότητα δεν είναι ο αγώνας για το δύσκολο, αλλά για το ωραίο.