Τρελοί κι οι δυο για τον κόσμο που χτίσαμε αφού λαχταράμε ο ένας τον άλλο σαν σκιά δροσερή μες στη μέση της κόλασης σαν σελίδα λευκή μες στη μαύρη Ιστορία που γίναμε.

Μαζεύει γύρω της βιαστικά ό,τι μπορεί από τα ελάχιστα που παραμένουν στη θέση τους. Το διαισθάνεται. Μια τεράστια άπωση, φερμένη από τον πυρήνα του τοπίου, λακτίζει τα πάντα εκτός τελάρου. Κάτι νευρικά κίτρινα, ίσα που τα προλαβαίνει, νεφτιλίδικα,2 από το κομμάτι του ουρανού, μπλεγμένα με λίγα μπλε φθαλικά, κορεσμένα και βαριά.