Πρόκειται για ένα έργο που κινείται ανάμεσα στα όρια της ποίησης και της αφήγησης. Συνδυάζει τον λυρισμό του ποιητικού λόγου με τη ροή της πεζογραφίας, δημιουργώντας ένα υβριδικό κείμενο που θυμίζει άλλοτε ποίημα σε πεζό, άλλοτε λογοτεχνικό δοκίμιο και άλλοτε προφορική αφήγηση. Δεν είναι απλώς μια ιστορία είναι μια ροή, ένας λόγος που κυλάει σαν νερό και απλώνεται σαν θάλασσα. Μυθικά πρόσωπα και θραύσματα ιστορίας, προσωπικές μνήμες και συλλογικά τραύματα συνυφαίνονται σε μια αφήγηση που υπερβαίνει τα είδη.

Το Ένα ποτήρι πέλαγος είναι ένα λογοτεχνικό μωσαϊκό: ποίηση, πρόζα, στοχασμός και εικόνα που θυμίζει έπος και ψίθυρο μαζί. Ένα αερικό της γλώσσας, που ταξιδεύει από τις ακτές της συλλογικής μνήμης μέχρι τον πιο προσωπικό ψίθυρο.