Τα Συστατικά

Υπήρχανε πνεύματα στη φωτιά
σκιές που στέκονταν γύρω,
ζωντανά που πήραν την κάτω βόλτα, πυρετός
κι αυτός ο παρατεταμένος χειμώνας
που σχεδόν μας ισοπέδωσε όλους.

Σε εκείνα τα χώματα
στολίσαμε μια μαριονέτα από σάρκα και οστά
βάζοντας γύρω τριγύρω ξύλο χλωρό-
κατόπιν η καύση ήταν αργή
κι όλοι ζεστάναμε τα χέρια μας.

Οι θρήνοι δεν είχαν σημασία
γιατί δεν ήταν άνθρωπος
ήταν μόλις και μετά βίας μια γυναίκα•
ένα άκαρπο τίποτα, ένα στοιχειό
που κάηκε μαζί με την κακία του.