Στον τόπο αυτό ακρίβυνε πολύ η σιωπή, πολύτιμη μέσα στη σπανιότητά της. Πασχίζει να ανασάνει ψάχνοντας ρωγμές στην ακαταμάχητη βλακεία των παντογνωστών, των δημοκόπων και των φλυαρούντων της τηλοψίας, της κοινωνικής δικτύωσης και των ερτζιανών.

Δεν τους φοβίζουν πόλεμοι, φλόγες, καπνοί, δάκρυα, πόνος, απώλειες, οδύνες. Δεν είδαν ολιγωρίες, απεκδύσεις ευθυνών, την απουσία προβλέψεων, σχεδιασμών, όμως ακάματοι ύμνους σκαρώνουν στων ανθρώπων την ευήθεια.

Βλέπεις, πανεύκολη η κριτική από τον πάμφωτο κενοδοξίας καναπέ. Απτόητοι χειραγωγούν, κουνούν το δάχτυλο ακαταμάχητοι στη βουερή κενότητά τους.

Στον τόπο αυτό ακρίβυνε πολύ η σιωπή...