Ο Μοντερνισμός, ρεύμα καλλιτεχνικό, που για πολλούς παραπέμπει στον εκλεπτυσμένο ή εξεζητημένο μοντερνισμό της ύστερης αναγέννησης -ως προς την εικαστική εκδοχή του -, παρ΄ όλες τις εσωτερικές του αντιφάσεις, είχε ένα σημείο σύγκλισης: την αντισυμβατική χρήση των εκφραστικών μέσων και συνεπώς τη ρήξη του μ΄ ένα παρελθόν ορθοδοξίας και ειδολογικής μονομέρειας. Οι ανακατατάξεις αυτές που εγκαινιάζουν μιαν άλλη εποχή, δεν εγγράφονται στο «κανονικό» δίκαιο της τέχνης, αλλά παίρνουν τη μορφή μιας κοπερνίκειας αντιστροφής ή, για να θυμηθούμε εδώ τον Gaston Bachelard, μιας επιστημολογικής τομής (coupure epistemologique). Εκεί όπου (στο κλασικό μυθιστόρημα, για παράδειγμα), πρωτοστατούσε ο ήρωας με τη συνείδησή του να κλυδωνίζεται από διλήμματα και να πραΰνεται στο τέλος με την ακροτελεύτια μεταστροφή του (conversion), τώρα δεσπόζει η γλώσσα. Είμαστε πια στην καρδιά του γλωσσοκεντρισμού, της ναρκισσιστικής αυταρέσκειας και στιλιστικής ευφορίας, χωρίς αυτή η αναδίπλωση να βαραίνει αρνητικά στο αποτέλεσμα. Αυτή η στροφή οριοθετεί σε έναν μεγάλο βαθμό την ταυτότητα του μοντερνισμού.

Η έκδοση «Ναρκισσισμός και Ιανός» μελετά ακριβώς το φαινόμενο του μοντερνισμού και μεταμοντερνισμού, όπως και το αντίκτυπό τους στη σύγχρονη λογοτεχνία. Τέλος, τα κριτήρια για την επιλογή των συγγραφέων, που ανθολογούνται και αναλύονται, αντλήθηκαν από τη θεωρία της Linguistic turn, την έννοια της διακειμενικότητας και τη μοντέρνα κριτική αρθρογραφία.