Το μυθιστόρημα αυτό αφηγείται τις εντυπώσεις του κύριου χαρακτήρα με αναμνήσεις από την πρώιμη παιδική ηλικία, μέχρι την ωριμότητα στην κομμουνιστική εποχή στην Αλβανία. Το κορίτσι αποκαλείται «αναποδογεννημένη» από την οικογένειά της. Περπατώντας πρώτα με τα χέρια, βλέπει τον κόσμο από κάτω προς τα πάνω και όλα της φαίνονται μεγαλοπρεπή, μέχρι τον ουρανό. Καθώς μεγαλώνει και βάζει τα πόδια της στο έδαφος, κατανοεί τις αλήθειες της καθημερινής πραγματικότητας και η εσωτερική της επανάσταση αρχίζει. Σε αυτή την τοπογραφία, μια ολόκληρη πόλη, μια ζωή, μια εποχή κινείται. Τα όνειρα αναδύονται και καταρρέουν, οι εχθροί επινοούνται και τα εγκλήματα διαπράττονται. Διαβάζονται απαγορευμένα βιβλία και συλλαμβάνονται δυστυχισμένα μωρά.

Όπως η ποίηση που σπάει τα ταμπού της, η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία της σε αυτό το μυθιστόρημα με μια γλώσσα ελεύθερη από τα κλισέ των περίπλοκων ιστοριών, με την ίδια "δολοφονική" ειλικρίνεια που προϋποθέτει η τέχνη. Όπως λέει η ίδια η συγγραφέας, ο πρώτος σκοπός αυτής της αφήγησης δεν ήταν να διηγηθεί τα γεγονότα αλλά τα συναισθήματα που διατηρούμε στις σκοτεινές περιοχές της μνήμης μας. Επομένως, αυτό το μυθιστόρημα είναι μια πρόσκληση στις κρυφές γωνιές της ανθρώπινης ελευθερίας σε μια δεσμευμένη κοινωνία. Είναι μια απελευθέρωση ενέργειας γεμάτη και από πόνο και από ευτυχία. Αυτό το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα μετατρέπει τις οικείες αλήθειες σε φυσικές πράξεις ζωής και απελευθέρωσης.