Η ποιητική συλλογή «Μονομαχίες», του Γιάννη Τσίγκρη, παραπέμπει σε πεδία συγκρούσεων, αρένες γεμάτες πάθη, νίκες και ήττες. Έχει ως κύρια θεματολογία της τις εσωτερικές διαμάχες κάθε μορφής που εγείρονται από τις αναθεωρήσεις στάσεων ή έξεων ζωής του κάθε ανθρώπου, από τα δύστροπα δρώμενα του έρωτα, από τη φθοροποιό δύναμη του Χρόνου, αλλά κι από την αδιαλλαξία της κοινωνικά συναισθηματικής απάθειας που καλύπτει κάθε μορφής ευαισθησία, ωθώντας ακατάπαυστα τον έσω «μονομάχο» σε διαρκείς συγκρούσεις, με την πεποίθηση ότι ανεξάρτητα από την έκβαση κάθε αγώνα, μόνο έτσι θ’ αντικρίσει κατάματα την αλήθεια. Μέσω των «μονομαχιών» επέρχεται η λύση, η οποία ποικιλότροπα οδηγεί άλλοτε στην ισορροπία, άλλοτε στον θάνατο, πνευματικό ή ψυχικό κι άλλοτε στην ελευθερία.