...Η δίκη μου έγινε κεκλεισμένων των θυρών, γιατί αλλιώς θα τους καταλάβαιναν πόσο ανεγκέφαλοι ήταν. Με πήγαν σε ένα «σωφρονιστικό» για ανηλίκους. Εκεί, οφείλω να ομολογήσω, ήταν υπέροχα. Κοιμόμουν ελάχιστα αλλά κανείς δεν το καταλάβαινε. Φυσικά και τους κορόιδευα όλους. Το καλύτερο ήταν που είχα πρόσβαση σε μια τεράστια βιβλιοθήκη. Εμπλούτισα τις γνώσεις μου πολύ περισσότερο. Πίστεψαν σύντομα πως ό,τι έκανα το έκανα σε μια στιγμή εφηβικής, τρέλας!...