«Στην ξεδιπλωμένη απελπισία
χτυπούν τα φτερά τους,
η μια με την άλλη,
οι χτεσινές κραυγές.
Αχ, πιάστε μια μικρή κραυγή.
Φορέστε τη κατάσαρκα.
Και πάρτε τα φτερά της!
Γιατί είναι καιρός πια ν’ ανοίξουμε
την κλειδωμένη ψυχή μας.
Γιατί ο κόσμος μεγάλωσε
και δε χωρά πια στην παλάμη σου
-κι ούτε θα το ’θελες άλλωστε.
Γιατί χωράς εσύ στην παλάμη του κόσμου.
Ο ουρανός κάτι κατάλαβε
και γελάει πονηρά που μας βλέπει...».