Ας το δούμε απλά..
χωρίς το αναπόφευκτο τέλος της, η νόηση
δε θα ήταν εγκλωβισμένη στην αυτό-ερμηνεία.
Και χωρίς αδιέξοδα δεν υπάρχει ούτε ποίηση ούτε τέχνη.
Όλα τα υπόλοιπα είναι θέμα συγκυρίας και τύχης.
Όπως ο βουβός και μοναχικός ανθρώπινος πόνος...
Ή όπως το να πέσει κάποιος σε αυτή τη σελίδα κάποια στιγμή... τυχαία.
Η αδιέξοδη και καταδικασμένη πορεία του λόγου προς την ερμηνεία (του)...