«Την καθημερινή σας ζωή, με όλα όσα είστε υποχρεωμένοι να κάνετε, όσα αντιμετωπίζετε, τους ανθρώπους με τους οποίους ζείτε, συναλλάσσεστε, να τα θεωρείτε σαν υλικό που πρέπει να επεξεργαστείτε για να το μετατρέψετε. Μην αρκείστε να δέχεστε αυτά που φτάνουν μέχρι σ` εσάς, να υπομένετε ό,τι σας συμβαίνει, μη μένετε παθητικοί. Να φροντίζετε πάντα να προσθέσετε εκείνο το ευαίσθητο στοιχείο που είναι ικανό να ζωντανεύει, να εμψυχώνει, να δίνει πνεύμα σ` αυτό το υλικό. Γιατί αυτό ακριβώς είναι η πνευματική ζωή. Να είναι ο άνθρωπος ικανός να βάζει σε κάθε ενέργειά του τη `μαγιά` εκείνη που είναι κατάλληλη να προβάλλει αυτή τη δραστηριότητα σ` ένα ανώτερο επίπεδο. Θα πείτε: `Και ο διαλογισμός; Η προσευχή;` Μα αυτά ακριβώς, η προσευχή και ο διαλογισμός, σας βοηθούν να συλλαμβάνετε αυτό το όσο γίνεται πιο αιθέριο, πιο αγνό στοιχείο που σας επιτρέπει να δίνετε στις πράξεις σας καινούργια διάσταση.»