"Ο Κορνήλιος επιβιώνει επωφελούμενος των παρασίτων στο δέρμα του Καρχαρία και ο Καρχαρίας, παρά τη ρητή του πεποίθηση πως «μόνος λόγος ύπαρξης ενός πλάσματος είναι να φαγωθεί από κάποιο άλλο», αφήνει αφάγωτο τον Κορνήλιο για να επωφελείται των φροντίδων του. Φυσικά, εκείνος που υποφέρει σε αυτή τη συμβίωση είναι ο Κορνήλιος. Φλεγματικός μα και φιλεύσπλαχνος, δοκιμάζει πότε-πότε να γλιτώσει κάποια ψάρια από τα ανηλεή τσιμπούσια του Καρχαρία, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Εκείνο που καταφέρνει όμως, πολύ επιτυχώς, είναι να σαρκάζει το αδηφάγο κήτος.

Σαρκασμός και σαρκοφαγία εκρήγνυνται σε κάθε σελίδα του άλμπουμ, σαν βόμβες βυθού. Ενός βυθού με παλιά ναυάγια, καταποντισμένα ερείπια, ζωηρόχρωμη χλωρίδα και τη βρώσιμη πανίδα του. Μαζί, διαχέεται το βαθιά φιλοσοφικό χιούμορ του Αρκά. Ο Κορνήλιος συνοψίζει τον «έντιμο άνθρωπο», που ο Ντοστογιέφσκι τον έκρινε αναγκασμένο να καταντά «δειλός και σκλάβος», όσο και την κατά τον Χέγκελ έννοια της «δυστυχούς συνείδησης» ή τις δυσδιάκριτες διαφορές μεταξύ «Εγώ-Εσύ», όπως τις ανέδειξε ο Μάρτιν Μπούμπερ.

Να υπηρετείς σημαίνει να ακολουθείς τη στάση ζωής και το φρόνημα του υπηρετούμενου. Στην περίπτωση του Κορνήλιου ισχύει το αντίστροφο: να ακολουθεί τον Καρχαρία (στις διαδρομές του) δεν σημαίνει πως υπηρετεί την αναλγησία του. Εκεί έγκειται η δύναμη της υποταγής του. Η δύναμη κάποιου που φέρει ευθύνες χωρίς να διαθέτει εξουσία, απέναντι σε κάποιον που διαθέτει εξουσία χωρίς να αναλαμβάνει ευθύνες".

Από την εισαγωγή του Πέτρου Μαρτινίδη