«Το Σαράβαλο τον πήρανε στρατιώτη» είναι ένα έργο επίκαιρο αλλά και διαχρονικό και θα είναι πάντα επίκαιρο όσο κυριαρχεί ο ιμπεριαλισμός γιατί το πολύπλοκο φαινόμενο του πολέμου είναι βαθειά ριζωμένο στη φύση των ταξικών κεφαλαιοκρατικών κοινωνιών και βασικό συστατικό στοιχείο της ύπαρξης τους. Είναι ένα έργο ευρηματικό και ανάλαφρο που την ελαφράδα του προσδίδει ένα ανατρεπτικό χιούμορ, μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις υποδόριο ορισμένες φορές, κρυμμένο κάτω από την παράθεση των λέξεων λειτουργεί καταλυτικά, κινεί τη διαδικασία της κριτικής σκέψης, προβληματίζει.

Είναι ένα έργο που οδηγεί τον αναγνώστη αλλά και το μελλοντικό θεατή όταν παρασταθεί επί σκηνής σε οδυνηρά συμπεράσματα, τον κάνει να διερωτηθεί... «Τι κάνω εγώ για να σταματήσει το ανθρώπινο μακελειό, ο όλεθρος του πολέμου και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής; ...»

Από την άποψη αυτή επιτελεί τον σοβαρό σκοπό που ώθησε τον συγγραφέα να το γράψει.