Μιλάει φωναχτά, ξεκάθαρα για όσα τον καθόρισαν, την πρώτη του εικόνα στην κούνια, τα παιδικά χρόνια με τον φόβο και τα σκοτάδια τους, την δύσκολη εφηβεία, τις ανομολόγητες επιθυμίες, τον τρόμο της διαφορετικότητας, τους περιστασιακούς έρωτες, το μεγάλωμα. Θυμάται με τρυφερότητα, με νοσταλγία ίσως, αγαπημένα πρόσωπα από χρόνια χαμένα, μάταιες ενοχές, λόγια τολμηρά, πιο τολμηρά κι από τις πράξεις, ψελλίσματα και ψιθύρους από το δικό του μυστικό σύμπαν. Καταγράφει τις προσωπικές του ιστορίες, τα μικρά της ζωής του στιγμιότυπα, χωρίς να αποσιωπά ή κάτι να αποκρύπτει. Τίποτα, όμως δεν δείχνει να είναι τολμηρό στην γραφή του Γιώργου Ν. Ευσταθίου, άπρεπο κανένα δεν φαίνεται, έτσι καθώς όλες του οι λέξεις εκπορεύονται από την ειλικρίνεια κι έχουν για μοναδική τους υποστήριξη την αλήθεια του.