Είμαι ο Σωτηράκος. Πριν κλείσω τα δώδεκα, οι «κακοί» έκαψαν το χωριό μου, σκιαγραφώντας με στάχτη και κάρβουνο τον ξεριζωμό. Μου κατασπάραξαν το παιδικό χαμόγελο, τη σαμαρίτσα μου, τον ονειρεμένο έρωτα και μ΄ έσπρωξαν στην ξενιτιά, στο έλεος της μοίρας. Το μόνο που δεν μου άρπαξαν είναι η φλογέρα - κρυμμένη βαθιά στο σακούλι. Αχ αυτή η φλογέρα! Με τους πονεμένους ήχους και τις μελωδίες, με έκανε, ως κύριο Ντήμα πια, να έχω νέες ρίζες, ιδιαίτερο ξύλωμα και φλοιό. Εγώ, η ξεριζωμένη ηπειρώτικη βαλανιδιά, με το σκοτεινό φορτίο στην καρδιά, άλλαξα σε δέντρο με τις πιο θρεπτικές ουσίες: ευτυχία, καλοτυχία, ευημερία... Μόνο η καταγωγή έμεινε ίδια. Κι έδωσα όρκο, κανείς, ούτε νεκρός, να τη στερηθεί. Κανενός η μοίρα να είναι... Χωρίς Καταγωγή.