Ο Σορέλ αντιπαραθέτει την πολιτική στην προλεταριακή γενική απεργία. Ανάμεσά τους υφίσταται επίσης μια αντίθεση όσον αφορά τη σχέση με τη βία. Στους θιασώτες της πρώτης λέει: "Η ενίσχυση της κρατικής εξουσίας είναι η βάση των αντιλήψεών τους. Στις σημερινές οργανώσεις τους οι πολιτικοί (βλ. μετριοπαθείς σοσιαλιστές) ήδη προετοιμάζουν την υποδομή μιας σε μεγάλο βαθμό συγκεντρωτικής και πειθαρχημένης εξουσίας, απέναντι στην οποία δεν θα μπορέσει να σταθεί εμπόδιο καμία αντιπολιτευτική κριτική και η οποία γνωρίζει να επιβάλλει τη σιωπή .... Η πολιτική γενική απεργία δείχνει πώς το κράτος δεν θα χάσει τίποτα από την ισχύ του, πώς η μάζα θα αλλάξει απλώς τους αφέντες της". ... Η προλεταριακή απεργία αντιθέτως θεωρεί ως μοναδικό της έργο την καταστροφή της κρατικής εξουσίας. "Οι θιασώτες της θεωρούν μπουρζουάδικες ακόμα και τις πιο δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις". Αυτή η γενική απεργία αναγγέλλει με απόλυτη σαφήνεια την αδιαφορία της έναντι των υλικών κερδών και διεκδικήσεων, δηλώνοντας ότι επιθυμεί την κατάλυση του κράτους.