Αυτό το άγριο και όμως τόσο απλό διήγημα που ξεκινάω να γράψω δεν περιμένω ούτε και αξιώνω να γίνει πιστευτό. Θα ήμουν σίγουρα τρελός να προσδοκώ κάτι τέτοιο για γεγονότα που οι ίδιες μου οι αισθήσεις απορρίπτουν την αλήθεια τους. Σίγουρα, ούτε τρελός είμαι ούτε ονειροπαρμένος.
Αλλά αύριο θα πεθάνω, γι΄ αυτό σήμερα θέλω να ξαλαφρώσω την ψυχή μου. Πρόθεσή μου είναι να εκθέσω στον κόσμο, ξεκάθαρα κι απλά, χωρίς σχόλια, μια ιστορία που ξεκίνησε από μια σειρά από κοινά συμβάντα που σχετίζονται με το σπίτι μου. Οι συνέπειες αυτών των συμβάντων με τρομοκράτησαν -με βασάνισαν στην κυριολεξία- και τελικά με συνέτριψαν.
Ωστόσο δεν θα προσπαθήσω να τα εξηγήσω. Εμένα μου προκάλεσαν φρίκη - σε πολλούς άλλους φάνηκαν περισσότερο παράδοξα παρά τρομακτικά. Κάποτε, ίσως βρεθούν κάποιοι μυαλωμένοι που θα βάλουν τα φαντάσματά μου στις σωστές τους διαστάσεις - κάποιοι άνθρωποι πιο ήρεμοι και λογικοί, και λιγότερο ευφάνταστοι από του λόγου μου, και που σ΄ αυτά τα συμβάντα δεν θα δουν τίποτα περισσότερο από μια φυσική αλληλουχία αιτίων και αποτελεσμάτων.