Κάποιες φορές οι ζωές μας μοιάζουν να βρίσκονται εντός παλίρροιας. Αλλοτε το νερό της θάλασσας ανεβαίνει, βυθίζοντας μέσα του τα όνειρά μας κι άλλοτε η στάθμη του πέφτει χαμηλά, αφήνοντάς μας να νιώθουμε πιο ελεύθεροι και πιο σίγουροι για τα βήματά μας.

Αυτή η συλλογή θέτει κυρίως ως επίκεντρο το παιδί. Καθώς σ’ εκείνη ακριβώς την ηλικία, ό,τι μας συμβαίνει και όποια συναισθήματα νιώσουμε, μας καθορίζουν για την υπόλοιπη ζωή μας. Γιατί ναι, υπάρχουν παιδιά που έζησαν ξαφνικές αλλαγές, προβληματική γαλούχηση, έλλειψη κατάλληλης φροντίδας, την οποία δικαιούνταν σε αυτή την τρυφερή ηλικία. Συμπορεύτηκαν με ανθρώπους που αποτέλεσαν τους ασφαλείς σταθμούς της προσωπικής τους ευτυχίας και με άτομα που στάθηκαν αδρανή μπροστά στην παράκλησή τους για αγάπη.

Και τα χρόνια περνάνε και η αναζήτηση των ευθυνών γίνεται πολλές φορές ένα αδιέξοδο. Αξίζει όμως να σπαταλάει κάποιος τη ζωή του αναζητώντας απαντήσεις για το χρόνο που χάθηκε στα σκονισμένα ράφια της μνήμης του; Αξίζει να θρηνεί για όσα δεν έκανε, ενώ μπορούσε να παλέψει για ένα καλύτερο αύριο; Η ποιήτρια, αν και αναγνωρίζει την ανθρώπινη αδυναμία να επιστρέφουμε νοητά στον πόνο, μας παροτρύνει να δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες στην ελπίδα και στην πραγματοποίηση των ονείρων μας. Να συγχωρούμε. Γιατί, όπως λέει σε ένα ποίημά της, κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να φτιάξουμε τον δικό μας ουρανό…

Ας αφήσουμε λοιπόν τα ποιήματα αυτού του βιβλίου να μας πάρουν από το χέρι και να μας οδηγήσουν σε αλήθειες εσωτερικές και λυτρωτικές.