ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΗ

Της ανάλυσης προηγείται η λύση. Για να ξετυλίξουμε το κουβάρι των αντιφάσεων που σε επίπεδο κοινωνίας εκδηλώνονται ως επάλληλες κρίσεις, επείγει πρώτα να λυθούμε εμείς, να ανοιχθούμε προς τον κόσμο που παρατηρούμε με τρόπο τέτοιον, ώστε η ενέργεια να επιστρέψει στον εαυτό της. Δομημένα, όχι χαοτικά.

Το βιβλίο αυτό δεν παρατηρεί το Λαύριο από κάποια πλεο¬νεκτική νεωτερική θέση παρατηρεί την ίδια τη νεωτερικότητα, (μέσα) από το Λαύριο. Και τι βλέπει; Βλέπει εμένα, αλλά κι εσένα νεωτερικέ συνταξιδιώτη, να προσπαθούμε να σχετισθούμε με κάτι να ελπίσουμε σε κάτι να ταυτιστούμε με κάτι. Κοινωνιολογικά μιλώντας, σημασία δεν έχει να αναλύσουμε το αντικείμενο, αλλά τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε μαζί του και με τον εαυτό μας. Πώς γίνεται κοινωνικά δυνατή η αλλοίωση της σχέσης μας με τον κόσμο; Τι σημαίνει η διαλεκτική αλλοτρίωσης και συντονισμού και γιατί μας αφορά; Γιατί είναι κοινωνικά πιο ωφέλιμο να ασχοληθούμε με τον βασιλιά Αλκίνοο, παρά με τον Οδυσσέα με τον Τζεπέτο, παρά με τον Πινόκιο; Αυτά και άλλα ερωτήματα θέτει η ψυχοκοινωνική έρευνα που πραγματοποίησα πρόσφατα στο νοτιοανατολικό άκρο της Αττικής, σε αυτή τη «λαύρα», τη γαλαρία όπου συναντώνται παρόν, παρελθόν και μέλλον ενεστώτας, μέλλων και αόριστος εσείς, εγώ κι ο κόσμος μας.