Εκατόν πέντε κομψά στιχουργήματα. Εκατόν πέντε κοφτές, αιχμηρές, μεστές εξομολογήσεις, πυγολαμπίδες στο νυχτερινό ουρανό του νου, πυροτεχνήματα στον απέραντο ωκεανό του στοχασμού. Εκατόν πέντε υπομνήσεις σαν συνθήματα γραμμένα στον τοίχο. Χωρίς τελείες. Γιατί κάθε στίχος συνεχίζει μια ορμητική αλληλουχία συλλογισμών. Αλλά και γιατί ζητούμενο είναι ο διάλογος με τον αναγνώστη κι όχι η προσφορά «σοφών» συνταγών «δια πάσαν χρήσιν».