«Συνεχίσαμε να βαδίζουμε δίπλα στα τείχη, περάσαμε τον πύργο του Μιθριδάτη, κατηφορίσαμε στον ταρσανά και στα ψαράδικα, προσπεράσαμε τα κέντρα με τη φασαρία και τα τραγούδια. Δεν ακούγαμε τίποτα, κοιτούσαμε κάτω στον δρόμο, σαν να μετρούσαμε τα βήματα που μας χώριζαν από τον προορισμό μας.Κάποια στιγμή άρχισα να απαγγέλλω ψιθυριστά, λες και φοβόμουνα μήπως πεταχτεί από καμιά γωνιά η μάνα και μας καταχερίσει.

Ο αετός και το δελφίνι (αν αυτός είναι τίτλος να φύγει)
Αργοναύτες ξεκινήσαν με καράβι την Αργώ
Για τα χρυσοπορτοκάλια έφτασαν μέχρι εδώ
Στον ωραίο μας τον Πόντο με τα πράσινα βουνά?
Με τα απέραντα ακρογιάλια, με τα σκοτεινά νερά...»