ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

Tο ανά χείρας σύγγραμμα κατορθώνει να συνταιριάξει την λυκειακή με την πανεπιστημιακή διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών κειμένων. Ο Σταύρος Χρ. Αναστασόπουλος, Δρ. Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, προσφέρει ένα καλογραμμένο βιβλίo, φιλολογικά επαρκέστατα και πλουσιότατο στα φιλοσοφικά του νοήματα. Το πόνημα δύναται να διαιρεθεί σε δύο μέρη. Το πρώτο τμήμα του θυμίζει, σε κάποιον βαθμό, συλλογικό τόμο, αφού, πλην του συγγραφέα, καταξιωμένοι επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι προσπαθούν να αναδείξουν την χρησιμότητα των αρχαίων ελληνικών στην σύγχρονη εποχή. Ο Επίκουρος Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του City University of New York, Γ. Σπηλιωτόπουλος, προσφέρει ένα βαθυστόχαστο δοκίμιο προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο δημοσιογράφος Ν. Βατόπουλος, συμβάλλει με κείμενό του εξαιρετικά στοχαστικό και γλωσσικά άρτια, ενώ ο ποιητής. Κ. Λιννός δημοσιεύει μια αξιόλογη κριτική του ματιά. Ο συγγραφέας, με την σειρά του, επιχειρεί επιστημολογική θεμελίωση της Κλασικής Φιλολογίας και εξηγεί πώς τα διδάγματα των αρχαίων ελληνικών κειμένων γίνονται τρόπος ζωής. Όλα αυτά φροντίζει να τα συμπληρώνει με διαρκείς επιστημονικές παραπομπές. Παράλληλα, συνθέτει και πρωτότυπη φιλοσοφική πραγματεία (στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα) περί της ανώτατης, κατ΄ εκείνον, μορφής ενός κλασικού φιλολόγου, εκείνου που, συν τω χρόνω, μετατρέπεται σε αυθεντικό φιλόσοφο, όπως διατείνεται σχετικά ο συγγραφέας. Η πρωτοπορία της σκέψης του είνναι έκδηλη, αλλά επίσης καταφανείς είναι οι επιρροές που έχει δεχθεί ο συγγραφέας από τους Ι. Συκουτρή, F.W. Nietzsche, M. De Montaigne, Κ.Ι. Δεσποτόπουλο Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλο και Κ. Τσάτσο. Εξάλλου, ο Στ. Χρ. Αναστασόπουλος, εκτός από κλασικός φιλόλογος, είναι και αυτόνομος φιλοσοφικός στοχαστής ο ίδιος.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου δημοσιεύονται 34 κείμενα της αρχαίας ελληνικής. Η ρηξικέλευθη συμβολή του συγγραφέα έγκειται στο ότι, πλάι στα εδάφια αττικής πεζογραφίας, παραθέτει έμμετρο λόγο (Σοφοκλή και Αριστοφάνη), κείμενο του Πλουτάρχου, του Αιλίου Αριστείδη, καθώς και αρκετά χωρία από την εκκλησιαστική γραμματεία (Πάτερ ημών, Πιστεύω κ.ά.). Εντός όλων αυτών, ο συγγραφέας εισηγείται και εφαρμόζει εμπράκτως τον συνδυασμό γλωσσικής και ερμηνευτικής πραγμάτευσης, αφού, σύμφωνα με τον ίδιο, τα συντακτικά σχόλια δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από την ερμηνευτική τους πτυχή. Έτσι, πλάι στην συντακτική επεξεργασία και μετάφραση όλων των κειμένων, υπάρχει και εξαίσια ερμηννευτική ανάλυση, η οποία φέρνει στον νου του αναγνώστη φιλολογικά συγγράμματα υψηλού ακαδημαϊκού επιπέδου. Συν τοις άλλοις, οι ασκήσεις που παρατίθενται είναι, ενίοτε, ευρηματικές, ενώ στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ελληνική και παγκόσμια βιβλιογραφία. Καταληκτικά, η προφορικότητα με την οποία αναλύονται τα κείμενα από τον συγγραφέα -ο αναγνώστης θα νιώσει πολλές φορές πως βρίσκεται στην τάξη ή το αμφιθέατρο- είναι αυτή που καθιστά το πόνημα αυτό πρωτότυπο και αποδεικνύει την γόνιμη επίδραση του Πλάτωνα στον τρόπο σκέψης και γραφής του συγγραφέα.