-…Πώς κατάλαβε ο άνθρωπος αυτός την εσωτερική της πάλη;… Τα μάτια της γιομίσαν δάκρυα. Έκανε μια απότομη μεταβολή και βγήκε από το χειρουργέιο. όμως δεν μπόρεσε να ξεχάσει κείνο το αυστηρό, συμπαθητικό πρόσωπο. Ούτε τα λόγια του. Τόσο απλά κι ανθρώπινα, σαν να μιλούσε σ’έναν παλιό του φίλο.

Αν ήταν μια από κείνες τις υπάκουες καλόγριες, θα΄πρεπε να πάει αμέσως στην προϊσταμένη και να της εξομολογηθεί όλη εκείνη τη σκηνή με το γιατρό. Δίστασε για μια στιγμή…