-Δεν με κατάλαβες, δικαιολογήθηκε ο Βρόνσκυ. Απλούστατα θέλησα να πω ότι δεν μ’αρέσει αυτή η ξαφνική αγάπη.

-Δεν είναι έτσι όπως τα λες. Κι εσύ που περηφανεύεσαι πως είσαι χαρακτήρας ευθύς…

-Ούτε να περηφανεύομαι, ούτε να λέω ψέματα συνηθίζω, απάντησε εκείνος συγκρατώντας το θυμό του που έβραζε μέσα του, και λυπάμαι πολύ που δε σέβεσαι…

-Ο σεβασμός επινοήθηκε για να σκεπάζει την έλλειψη της αγάπης. Κι αν δεν μ’αγαπάς πια, θα’ταν πιο τίμιο από μέρους σου να μου το πεις καθαρά.