Το βιβλίο αυτό δεν είναι διήγημα ή άλλο είδος τέχνης του λόγου. Είναι ένα άτεχνο χρονικό, ένα συναξάρι παράξενο, που φιλοδοξεί μόνο στην κατάθεση μιας μαρτυρίας. Με καμβά το σύντομο διάβα του Κωστή από τούτη τη ζωή, πλέκονται γεγονότα αληθινά, βίωμα και δράση μιας παρέας αφελών ιδεολόγων, ίσως ευσεβών ακτιβιστών, στη Σχολή Μηχανικών «Απόστολος Παύλος» του Πειραιά.
Το βιβλίο αυτό ήταν χρέος σε πολλούς... Προ πάντων όμως στα παιδιά μας. Στους μαθητές της Σχολής μας. Σ αυτούς που, με ιδρώτα, μόχθο και αίμα, έχτιζαν της ζωής τους το αύριο και του τόπου μας το μέλλον..
Όλη η προσπάθεια της Σχολής ήταν προσπάθεια που έγινε με τη χάρη, την ευλογία και τη δροσιά της ημέρας του Κυρίου...
Ήταν μια προσπάθεια ανηφορική και δύσκολη. Έμπονος αγώνας, θα λεγα σταυρική πορεία, με την ελπίδα όλων για βελτίωση και άνοιξη και ανάσταση...