η ξένη

Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ξένη,
ντυνότανε απ’ την αυγή έως το βράδυ ντυνότανε
με σκοτεινά φεγγαρόφωτα ρούχα ως τα μαλλιά της κάτω
υπέφερε απ’ το βάρος τους
Αλλά της είχε πει, τι βελουδένια νερά που είναι
τα μαλλιά σου, δεν το ξεχνούσε
Τελειώνοντας αργά το βράδυ,
ξετύλιγε το ρίγος του τρόμου της στους ώμους
και κατεβαίνοντας
στεκόταν ακίνητη ως το πρωί
κοιτάζοντας το πορτρέτο του στη σκάλα