ΤΟ ΔΟΚΑΝΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Το ψάρι ολούθε έμπαζε νερά
όπως και το αίμα κάτουρο
κατάπιε το κέρμα ο ουρανός
έτσι που εμβρόντητη η φύση
αναθεωρούσε τη στάση της.

Το χαμομήλι ακροβολιζόταν
δίπλα στη σβηστή πανσέληνο
ακόμα κι η μνήμη συμφωνούσε
πως έπρεπε να εκσυγχρονιστεί.

Η γη λαθρέμπορος του θανάτου
χλεύαζε την αναίδεια των στιγμών
και τότε ξαφνικά η λεωφόρος
γέμισε ανισόπεδα γυμνά πτώματα.

Το μέλλον φάλαγγα κωφάλαλων
γλιστρά στην τσέπη με τις ραφές
το παρόν ιχνηλάτης του τίποτα
φτύνοντας στο χώμα μοναξιές.

Μια σιλουέτα μπήκε στο δωμάτιο
κι αναποδογύρισε όλο το παρελθόν.