Η ΤΕΧΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Ο διάλογος του Χρόνη Μπότσογλου με τον έρωτα και τον θάνατο, διακριτός στο σύνολο της εργογραφίας του, εντοπίζεται κυρίως στην "Προσωπική Νέκυια", τα "Ερωτικά", τις "Αναφορές" και σε πολλές αυτοπροσωπογραφίες του. Η ζωγραφική ανάκληση των οικείων και γνωστών του νεκρών, ο έρωτας ως ενεργοποίηση του σωματικού ορμέμφυτου, οι καλλιτέχνες που λειτούργησαν ως φάροι στην τέχνη και την κοσμοαντίληψή του, όπως και η συμπερίληψη της μορφής του στην ζωγραφική του σκηνοθεσία, στοιχειοθετούν την εικαστική του παρακαταθήκη για την υπαρξιακή τριλογία «έρωτας - θάνατος - εαυτός» που καθορίζει τον ανθρώπινο χωροχρόνο.