Η Λ Ι Α Ν Θ Ο Ι

Πονάνε οι άνθρωποι
Το πιο μεγάλο τους χαμόγελο φορούν για να το κρύψουν
Μ ένα δεν βαριέσαι, ξεγλιστράνε απ τη δυστυχία τους
Σαν ηλίανθοι που αναγκαστικά κοιτάζουνε τον ήλιο
Με την πρώτη βροχή γέρνουν το κεφάλι
Μα ο σπόρος τους γεμάτος
Και ντύνονται τα δάκρυα
Για κουκούλα σκεπάζονται μια ψεύτικη δύναμη
Κι αρνούνται να λυγίσουν
Σαν βρέφη ν αγκαλιάσουνε τα πόδια τους να κοιμηθούν
Να αφήσουν την απογοήτευση να ξεχυθεί στα μάτια
Κι ο ήλιος τους ποτέ δεν ανατέλλει γιατί τον κρύβουν
Αν δεν δύσεις, πώς θα γεννηθείς ξανά;