ΜΙΑ ΤΡΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΚΩΜΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΜΙΚΡΥΝΑΝ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ

Κι όμως
κάτι ακούστηκε
κείνο το βράδυ που μας πλησίαζε το κακό
κείνος ο κρότος, σα σπάσιμο
ξερού κλαδιού πίσω απ τα δέντρα
αλλά εμείς είχαμε ξεχάσει από καιρό
ν αναγνωρίζουμε τέτοιους ήχους.

Κι όμως
κάτι ξεχωρίσαμε
κείνο το βράδυ?
μα είναι υπόθεση σοβαρή για έναν τυφλό
ν αναγνωρίσει το σκοτάδι μέσα στο σκοτάδι
και το ψηλάφισμα θέλει χέρια ζωντανά.
Ν΄ ανοίξουμε, μας είπαν, έναν λάκκο,
σαν βάρος περιττό πετάξαμε τα δικά μας.

Δυο άκρα κρεμασμένα, μας είπαν, τι οφελούν;
Τα δάση πλέον καίγονται χωρίς το τρίξιμο δυο ξύλων.
Τι οφελούν λοιπόν;

Γροθιά τώρα κανείς δε βρίσκει υψωμένη.

Κι όμως
κάτι σα να υποπτευθήκαμε
κείνο το βράδυ.