Ελεύθερη πτώση με δέσμευση ανόδου!
Πνιγμένα όνειρα σε θολή λίμνη,
στρωμένη με λύπες και αυταπάτες
ενός μελλοντικού κόσμου.
Με μηχανές που μιμούνται
ανθρώπινα συναισθήματα καλύτερα από σένα.
Εσένα που έχασα και χάθηκα,
στα πέτρινα σοκάκια, στις πέτρινες καρδιές.
Σε ομίχλη γεμάτη από οπτασίες γνώριμες,
που έζησες και σε έζησαν!
Με μηχανές που μιμούνται
ανθρώπινα συναισθήματα,
με νοημοσύνη καλύτερη από τη δική σου,
που προβλέπουν τις ατέλειες,
γιατί τις έφτιαξαν έξυπνοι, ατελείς δημιουργοί,
που δημιουργούν ατέλειες, για να μοιάζουν ανθρώπινες!
Για να μοιάζουν σε σένα!
Πάει ο κόσμος που ήξερες.
Τι θέλεις τώρα; Τι ζητάς; Έχεις απ’ όλα!
Απληστία, δώρα, λάμψη,
απομόνωση και ψεύτικα χαμόγελα...