Μήπως δεν είναι η προσωπική παρακμή μια πρόκληση;
Μια πρόσκληση σε ανάπαυλα απ’ τα βαρίδια της ακμής;
Τόσα σύνορα, τόσοι εγκλωβισμοί, τόσες άγκυρες
στον στίβο των αμφιέσεων.
Όχι.
Θα με αγαπήσω κι άλλο.

Ψηλαφώ την πρωτόγονη εποχή.
Εκεί που φυτρώνει το κουράγιο και το γιασεμί,
το ρόδο και η γενναιότητα.
Συνδέομαι και αποσυνδέομαι,
εμπιστεύομαι και αμφισβητώ
με οπλοστάσιο αισθήσεων
μηδέ εξαιρουμένης της έκτης
αναζητώ την αλήθεια μου.
Ηρεμώ. Ισορροπώ.

Φτου ξελευθερία!