Σε ένα γλυκό και πικρόχολο ταξίδι πίσω στον χρόνο, γεμάτο από αναμνήσεις και αισθήματα, η Ελίνα αφήνει πίσω της τη ζωή που έζησε με τον Πέτρο και το σπίτι κοντά στη θάλασσα. Μελωδίες από το ραδιόφωνο ξεδιπλώνουν εικόνες του παρελθόντος και ξεχειλίζουν στο μυαλό και στο κορμί της, με τον συλλογισμό της να καλπάζει πάνω στις ξύλινες και γυάλινες ασύγχρονες μελωδίες που βγάζουν τα στοιβαγμένα στο πίσω κάθισμα υπάρχοντά της.

Πώς θα ανέβει τον ανηφορικό δρόμο που ανοίγεται μπροστά της; Θα της το δείξει η ζεστασιά του ήλιου και το δροσερό αεράκι της θάλασσας, που φωνάζουν ελπίδα, όταν "...πρέπει να πέσεις από πολύ ψηλά, ώστε να πάρεις φόρα να πετάξεις μακριά και ψηλά, ψηλά και μακριά..." σαν το πέταγμα του γερακιού.
"Πέτα γεράκι μου, πέτα... κι εγώ θα σε ακολουθήσω..."