Ο Τουμανίδης συμπεριλαμβάνεται στη χορεία των ποιητών που «έφτασαν διαδοχικά στην πρω¬τεύουσα ως τη δεκαετία του ’70».24 Στην πρώτη ποιητική συλλογή του εκφράζονται αισθήματα δυσκολίας προσαρμογής στην πόλη:

Όλη μέρα στην άσφαλτο.
Επαφή ακατόρθωτη,
δίχως κατάληξη χειρονομίες.
Γυρίζει ο τροχός - και η πόλη
υψώνεται. Πού πάει;
Ψηλά τα ηλεκτροφόρα καλώδια συνεχίζουν-
«Ποια η γνώση λοιπόν;»

Τα πράγματα που αγγίξαμε, φωνάζουν.