ΠΙΤΟΛΙΟΣ: Αφέντη, τώρα που ούλα σιάζουνε, ήθελα προτού προφτάσουνε οι ρέστοι (δείχνει) να σ’ ερωτήσω κάτι τις.

KAZANΟΒΑΣ: Τι είναι, τι θες, Πιτόλιο;

ΠΙΤΟΛΙΟΣ: Να, έτσι από περιέργεια ήθελα να μου πης: τι, μα τι τσου κάνεις των γυναικώνε και σ’ αποζητάνε ούλες;

KAZANΟΒΑΣ: (Μελαγχολικά) Αχ, φίλε Πιτόλιο, τι να τα κάνεις όλα αυτά; Στον έρωτα, όπως μου ’λεγε σήμερα το πρωί κάποιος που καλά τον ένοιωσε, δεν έχει πραγματική σημασία το να σ’ αγαπάνε, μα το ν’ αγαπάς. Κι εδώ έρχεται η εκδίκηση της Μοίρας, κάρο Πιτόλιο. Εμείς που περνάμε τη ζωή μας κυνηγώντας τον, συναντώντας τον κι αλλάζοντάς τον, δεν τον νοιώθουμε ποτές. Κάθε φορά πιστεύουμε πως τον βρήκαμε κι ύστερα από λίγο νοιώθουμε πως αποζητάμε κάτι άλλο. Υπάρχει μια περίεργη δικαιοσύνη σ’ αυτή τη γη, Πιτόλιο: Ό,τι κερδίσεις από μια μεριά το χάνεις πάντα από κάποιαν άλλη.

ΠΙΤΟΛΙΟΣ: (Ζωηρά) Δεν σε καταλαβαίνω καλά, αφέντη. Μα θα σε ρωτήσω άλλη φορά, γιατί τώρα έρχονται.