Το βιβλίο αυτό αντλεί την έμπνευσή του από την ανάγκη για μια σύγχρονη ανάλυση των ιδιοτυπιών, των αντιφάσεων και των αναστολών που χαρακτηρίζουν την εφαρμογή διαδικασιών αξιολόγησης στη νεοελληνική εκπαίδευση, μέσα από το πρίσμα μιας έννοιας, η οποία, παρότι προβάλλει ως καταλυτική, παραμένει αποσιωπημένη. Η έννοια αυτή δεν είναι άλλη από την «αντισυστημικότητα», η οποία απαντάται κυρίως στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο και δηλώνει αντίθεση, άρνηση, αντίσταση και πρόθεση ανατροπής των υφιστάμενων κανόνων που διέπουν τη λειτουργία ενός συστήματος.

Τα δεκατρία κείμενα που περιλαμβάνονται στον συλλογικό αυτό τόμο πραγματεύονται το ζήτημα της αξιολόγησης στην εκπαίδευση και αναδεικνύουν όψεις αντισυστημικής συμπεριφοράς και στάσης που παρατηρούνται στη δράση και την αλληλεπίδραση των κοινωνικών υποκειμένων ή που εντοπίζονται στη λειτουργία των θεσμών και στην εφαρμογή των πολιτικών που αφορούν την αξιολόγηση.

Η δυναμική συνάντηση της αξιολόγησης και των επιμέρους πτυχών της με την έννοια της αντισυστημικότητας αναδεικνύει, λοιπόν, νέα προς μελέτη ζητήματα, θέτει πρωτότυπα ερωτήματα και προσανατολίζει τη σύγχρονη έρευνα σε καινοτόμες αναγνώσεις, που απώτερο στόχο έχουν την κατανόηση και την ερμηνεία της εκπαιδευτικής πραγματικότητας.