Poeta nascitur Ο ποιητής γεννιέται. Μία μεγάλη αλήθεια που δεν έχει ακόμα αμφισβητηθεί. Χάρισμα μέγα ο ποιητής, γι’ αυτό φέρει και τον ανεκτίμητο τίτλο: ποιητής, δημιουργός.
Μία σπουδαία όμως επεξήγηση. Δεν είναι τόσο λίγοι οι ποιητές, όσο φανταζόμαστε. Είναι πλήθος ολόκληρο, τεράστιο ποσοστό στους ανθρώπους αλλά θέλει τη σπίθα για να λάμψει. Και η σπίθα είναι συνήθως ο πόνος, η πικρή γεύση της ζωής, το μεγάλο γιατί προς τον Δημιουργό αλλά και η άδολη χαρά, η γεύση της ομορφιάς της ζωής.
Ο Θεός διάλεξε το περιβόλι που πέταξε από πάνω τον σπόρο και με έσπειρε. Εγώ, στη δύση της ζωής μου, τραγουδώ τα βιώματά μου μέσα σε αυτό τον αγρό. Βιώματα που είναι πανανθρώπινα, που εγγίζουν την κάθε ψυχή, που μέσα στα οποία ανακαλύπτει ο καθένας τον εαυτό του.
Καλή μας συμπορεία λοιπόν.