«Το μόνο που δεν χάρισες, που δεν μπορείς να κάψεις, είναι αυτή η πένα σου που έχεις για να γράψεις. Αυτή που ζει με δανεικά, με ψίχουλα αγάπης. Που αίμα κάνει τη φωτιά της παγωμένης στάχτης. Κάνεις πως ζεις και προχωράς φορώντας δεκανίκια. Κλαίγοντας με χαμόγελο. Λειψός, απ΄ όλα τα άλλα. Χωρίς καρδιά, ψυχή, φωνή, έρωτα και τραγούδι. Φορώντας αλεξίπτωτο τα λόγια τα μεγάλα».