Το αίμα πήδηξε δυνατό απ’ τον λαιμό τής γάτας. Αφησε το ψοφίμι στο τραπέζι, ζεστό σαν φρέσκο ψωμί. Το μωρό, δεν σταματούσε το κλάμα. Η Χαρά, μετρούσε, «1, 2, 3, 4, 5... 9, 10». Τίποτα. Έβαλε το μωρό να ξαπλώσει δίπλα από την ψόφια γάτα. Πλησίασε πάνω από το μωρό πλησίασε κι άλλο. Γέμισε τη μπανιέρα με ζεστό νερό. Ένιωθε το στήθος πιο μαλακό, τις φλέβες πιο γαλάζιες στα μπράτσα.
Κρατούσε για ώρα πολλή την ανάσα της.
Έπνιξε όλα τα παπάκια, έσπασε τις βαρκούλες, κόκκινες, μπλε και άσπρες, έσφαξε τους γλάρους και αποχαιρέτισε τη Λίζα μ’ έναν λυγμό.