Στο βιβλίο με τίτλο "Νέο Ξεκίνημα" εξιστορεί με γλαφυρότητα τους αγώνες και τις θυσίες, στις οποίες υποβλήθηκαν ο ίδιος και η σύζυγός του Αγγέλα, εκτελώντας ευσυνείδητα το πλούσιο κοινωνικό τους έργου (ως Πρόεδρος του ΔΣ του Ελληνογερμανικού Συλλόγου στο Δήμο Στέγκλιτς του Βερολίνου και Δ/ντής στο "Ελληνικό Σπίτι" αυτός και ως χοροδιδασκάλισσα και νηπιαγωγός εκείνη). Ο Ελληνογερμανικός Σύλλογος και το "Ελληνικό Σπίτι" είχαν σαν στόχο την ομαλή κι επιβεβλημένη ένταξη των Ελλήνων μεταναστών στη γερμανική κοινωνία. Για την πλούσια δράση τους τιμήθηκαν με το "Σταυρό της Αξίας" της Γερμανικής Ομοσπονδίας που απονέμεται από τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας σε πολίτες, που, με την προσφορά τους, διέπρεψαν στον κοινωνικό, πνευματικό, επιστημονικό και καλλιτεχνικό τομέα, εκείνος στις 21 Οκτωβρίου 1985 κι εκείνη στις 5 Νοεμβρίου 1993. Ωστόσο, άνθρωποι μικρόψυχοι, κοντόφθαλμοι και αριβίστες, από ζηλοφθονία, εγωισμό και ατομικά συμφέροντα (κυρίως τα Διοικητικά Συμβούλια των Ελληνικών Συλλόγων στη Γερμανία) προσπάθησαν να σαμποτάρουν το έργο του ζεύγους Μπακαλιού και να το δυσφημίσουν, ισχυριζόμενοι ότι οι Έλληνες θα χάσουν την ελληνική τους ταυτότητα και θα γερμανοποιηθούν, εάν συγχρωτίζονται με Γερμανούς.

Ο Γιώργος Μπακαλιός, ορμώμενος από ιδιαίτερη αγάπη προς τη γενέτειρά του, το Σωχό, κατόρθωσε κάτι μοναδικό και ανεπανάληπτο: Να αδελφοποιηθούν ο Δήμος Σωχού με το Δήμο Στέγκλιτς - Τσέλεντορφ, με πολλά υλικά και ηθικά οφέλη, κυρίως για το φτωχό Δήμο Σωχού. Ωστόσο, κι εκεί υπήρξαν μικρόψυχοι άνθρωποι με παρωπίδες, με παραταξιακά και κομματικά μικροσυμφέροντα, που με διάφορους τρόπους πολέμησαν αυτό που οι ίδιοι, όχι μόνο δεν θα μπορούσαν να κάνουν, αλλά ούτε και να το φανταστούν.

Ό,τι εξιστορεί στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας του, το τεκμηριώνει πάντα με αδιάσειστα στοιχεία, με τα ονόματα, τα λόγια και τις ενέργειες των προσώπων που συμμετείχαν, άμεσα ή έμμεσα, στα γεγονότα.