"Τι λένε τα βιβλία σου για τις τύψεις;", "Που να πηγαίνει, άραγε, ο άνθρωπος όταν πεθαίνει;", "Είναι όλα γραμμένα στο μεγάλο τεφτέρι ή μπορούμε και εμείς να ορίσουμε τη μοίρα μας;", "Γιατί υπάρχει τόση αδικία γύρω μας;", "Πότε λες να σταματήσει το χρήμα να κινεί τον κόσμο;", "Τι χρησιμότητα έχει το ψέμα;", "Πότε λες να βρω γαλήνη από το θάνατο της μητέρας μου;", "Γιατί δεν έκανα, όλα όσα θα μπορούσα να κάνω;", "Πότε τελειώνει ο πόνος;", "Θα σταματήσω ποτέ να φοβάμαι;", "Γιατί δεν θέλω πια να γλεντοκοπάω;", "Αξίζει τόσο κόπο η ζωή;"...

Ατελείωτο το κατεβατό με τις ερωτήσεις του Λουκά προς τον Πέτρο. Ατελείωτες και οι σιωπές του Πέτρου προς τον Λουκά. Ο ένας ρωτούσε ακατάπαυστα, λες και βρισκόταν σε απευθείας σύνδεση με τον Ύψιστο και ο άλλος άκουγε στωικά χωρίς να δίνει καμία απάντηση, λες και ήταν ο Ύψιστος. Τη μόνη φράση που του έλεγε κάπου-κάπου ήταν: "Όλες τις απαντήσεις τις έχουμε μέσα μας. Χρειάζεται να τις αναζητήσουμε με βαθιά, αδιαπραγμάτευτη πίστη".