"Στην ποίηση του Μαργιόλα, ήδη από τις πρώτες ποιητικές του συλλογές, αυτά τα νοητά χωρικά και χρονικά μονοπάτια μεταξύ της μουσικής και της γλώσσας, του συλλογικού τραγουδιού και του μοναχικού ύμνου, του ποιήματος και της σιωπής ζωγραφίζονται από το «κάλεσμα των θαλασσών».
Η χορογραφία της θάλασσας είναι αιώνια? πάντοτε παίρνει μαζί της ό,τι αγγίξει το κύμα της, αλλά επιστρέφει και εξαγνίζει ό,τι εκείνο φέρει στη στεριά. Είτε είναι μύθοι και αφηγήματα μεγάλων ιδεών, είτε είναι όνειρα και μικρές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων."
(Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου)