Μεσαύγουστος κάτω απ
τα κρίνα
ήταν το σταφύλι από
σάρκινη ρίζα
που πίνει τον ήλιο

Το βλέμμα σου πυρό
σαν μεσημέρι
το στόμα σου καρπός
να φαγωθεί
μπλάβα μαλλιά
μοσχοβουλούν θυμάρι
βαθιά γλείφει τις φλέβες
η αλμύρα

Απλωσα το χέρι
στην όμορφη
φωτολουσιά σου
Μέσα μου σκύψε
γίνε το νερό με το κλήμα
στο ηδύπαθο κορμί μου

Πάνω σε κλίμακα
πορεύεται ο έρωτας
στήθος με στήθος
ώσπου να ξεριζώσει
τον θάνατο