Η σχέση του ανθρώπου με την φύση στην αρχαιότητα και τον μεσαίωνα είναι άμεση και οι προσλαμβάνουσες εικόνες από αυτήν διαμορφώνουν τις σχετικές αντιλήψεις για την σημασία της ύπαρξης κάθε όντος του φυσικού κόσμου στην ανθρώπινη ζωή. Αυτό είναι φυσικό, καθώς αναφερόμαστε χρονικά σε αγροτικές κοινωνίες, οι οποίες εξαρτώνται άμεσα από την φύση.

Οι συμβολισμοί αποτελούν μία νέα αντιμετώπιση του φυσικού κόσμου που έχει σκοπό την δοξολογία του Θεού και την χριστιανική διδαχή, καθώς η προβολή της συμπεριφοράς των όντων της φύσης συμβάλλει ως πρότυπο της ανθρώπινης καθημερινότητας, το οποίο ο Θεός χαρίζει στον άνθρωπο προκειμένου να λαμβάνει μηνύματα για την δική του ζωή.

Οι συμβολισμοί των όντων του φυσικού κόσμου στο Βυζάντιο πηγάζουν από την παρατήρηση της φύσης, την δημιουργία πάγιων αντιλήψεων σχετικά με κάθε ένα από αυτά και την φιλοσοφική προέκταση που προκύπτει για την ύπαρξή του δίπλα στον άνθρωπο.